Keloidhttps://fa.wikipedia.org/wiki/فزون‌گوشت
Keloid نتیجه رشد بیش از حد بافت گرانولاسیون (کلاژن نوع 3) در محل آسیب پوستی است. ضایعات کلوئید سفت و لاستیکی یا گره‌های براق فیبری هستند و می‌توانند رنگ آن‌ها از صورتی تا رنگ پوست فرد یا از قرمز تا قهوه‌ای تیره متفاوت باشد. اسکار کلوئید مسری نیست، اما گاهی با خارش شدید، درد سوزنی‑مانند و تغییر در بافت همراه می‌شود. در موارد شدید، می‌تواند بر حرکت پوست تأثیر بگذارد. کلوئید با اسکارهای هیپرتروفیک متفاوت است؛ اسکارهای هیپرتروفیک برجسته‌ای هستند که فراتر از مرزهای زخم اصلی رشد نمی‌کنند.

اسکارهای کلوئیدی بیشتر در افراد آفریقایی، آسیایی یا اسپانیایی‌تبار دیده می‌شود. افراد بین ۱۰ تا ۳۰ سال نسبت به افراد مسن تمایل بیشتری به ایجاد کلوئید دارند.

اگرچه معمولاً در محل آسیب رخ می‌دهند، Keloid می‌تواند به‌صورت خودبه‌خودی نیز ظاهر شود. این اسکارها می‌توانند پس از سوراخ شدن، جوش یا خراش ساده، آکنه، اسکار آبله‌مرغان شدید، عفونت در محل زخم، ضربه مکرر به یک ناحیه، کشش بیش از حد پوست هنگام بسته شدن زخم یا حضور جسم خارجی در زخم ایجاد شوند.

اسکارهای کلوئیدی ممکن است پس از جراحی ظاهر شوند. آن‌ها در نقاطی مانند قفسه سینه مرکزی (در اثر استرنوتومی)، پشت و شانه‌ها (معمولاً ناشی از آکنه) و لوب‌های گوش (در اثر سوراخ کردن گوش) شایع‌تر هستند. همچنین می‌توانند در محل سوراخ‌کردن بدن رخ دهند. مکان‌های رایج شامل لاله گوش، بازوها، ناحیه لگن و بالای استخوان یقه است.

درمان‌های موجود عبارتند از فشار درمانی، پوشش ژل سیلیکون، Triamcinolone acetonide داخل ضایعه، کرایوسرجری، پرتودرمانی، لیزر درمانی، Interferon، 5‑FU و جراحی برداشتن اسکار.

○ رفتار
اسکارهای هیپرتروفیک می‌توانند با ۵ تا ۱۰ تزریق استروئید داخل ضایعه به فاصله یک ماه بهبود یابند.
#Triamcinolone intralesional injection

درمان با لیزر ممکن است برای اریتم مرتبط با جای زخم امتحان شود، اما تزریق تریامسینیلون نیز می تواند با صاف کردن جای زخم، اریتم را بهبود بخشد.
#Dye laser (e.g. V-beam)
☆ در نتایج Stiftung Warentest 2022 از آلمان، رضایت مصرف کنندگان از ModelDerm فقط اندکی کمتر از مشاوره های پزشکی از راه دور بود.
  • یک کلوئید بعد از عمل روی مچ دست که با تزریق داخل ضایعه تریامسینولون درمان شد. ناحیه اریتم فرورفته در سمت چپ ناحیه تحت درمان است.
  • کلوئیدهای خطی. هنگامی که آنها در قسمت جلوی بالایی تنه رخ می دهند، اغلب به شکل خطی ظاهر می شوند.
  • یک کلوئید بیش التهابی می تواند بین قفسه سینه ظاهر شود و ممکن است با خارش و درد خفیف همراه باشد.
  • کلوئید گوش خلفی
  • کلوئیدهای ناف ممکن است بعد از جراحی آندوسکوپی ایجاد شوند.
  • کلوئیدها در قسمت جلویی قفسه سینه اغلب شکل خطی افقی دارند.
  • کلوئید در کف پا ممکن است برای راه رفتن ناراحت کننده باشد. تزریق استروئید داخل ضایعه معمولاً چندین بار انجام می شود.
  • Keloid Papule; معمولاً پس از فولیکولیت روی قفسه سینه رخ می دهد.
  • کلوئید ندولار. نواحی شانه و بالای بازو محل های رایج برای تشکیل کلوئید هستند.
  • کلوئیدها معمولا در قفسه سینه یافت می شوند.
  • Earlobe Keloid
  • ناحیه چانه همچنین محل مکرر کلوئید است و اغلب در مناطقی که آکنه وجود دارد ظاهر می شود.
  • کلوئیدها معمولاً در بالای بازوها مشاهده می شوند.
  • تظاهرات معمولی کلوئید قفسه سینه.
  • Guttate keloid اغلب توسط فولیکولیت ایجاد می شود.
References Keloid 29939676 
NIH
کلوئیدها به دلیل بهبود غیرمعمول پس از آسیب یا التهاب پوست ایجاد می‌شوند. عوامل ژنتیکی و محیطی به رشد آن‌ها کمک می‌کنند، به‌ویژه در افراد با پوست تیره‌تر از نژادهای آفریقایی، آسیایی و اسپانیایی‌تبار. کلوئیدها زمانی رخ می‌دهند که فیبروبلاست‌ها بیش از حد فعال شوند و کلاژن و فاکتورهای رشد را بیش از حد تولید کنند. این امر منجر به تشکیل بسته‌های بزرگ و غیرطبیعی از کلاژن به نام کلاژن کلوئیدی، به‌همراه افزایش تعداد فیبروبلاست‌ها می‌شود. از نظر بالینی، کلوئیدها به‌صورت ندول‌های سفت و لاستیکی در نواحی که قبلاً آسیب دیده‌اند ظاهر می‌شوند. برخلاف اسکارهای معمولی، کلوئیدها فراتر از محل ترومای اصلی گسترش می‌یابند. بیماران ممکن است درد، خارش یا سوزش را تجربه کنند. درمان‌های مختلفی از جمله تزریق استروئید، کرایوتراپی، جراحی، رادیوتراپی و لیزر درمانی در دسترس هستند.
Keloids result from abnormal wound healing in response to skin trauma or inflammation. Keloid development rests on genetic and environmental factors. Higher incidences are seen in darker skinned individuals of African, Asian, and Hispanic descent. Overactive fibroblasts producing high amounts of collagen and growth factors are implicated in the pathogenesis of keloids. As a result, classic histologic findings demonstrate large, abnormal, hyalinized bundles of collagen referred to as keloidal collagen and numerous fibroblasts. Keloids present clinically as firm, rubbery nodules in an area of prior injury to the skin. In contrast to normal or hypertrophic scars, keloidal tissue extends beyond the initial site of trauma. Patients may complain of pain, itching, or burning. Multiple treatment modalities exist although none are uniformly successful. The most common treatments include intralesional or topical steroids, cryotherapy, surgical excision, radiotherapy, and laser therapy.
 Keloid treatments: an evidence-based systematic review of recent advances 36918908 
NIH
تحقیقات فعلی نشان می‌دهد که ژل یا ورقه سیلیکون همراه با تزریق کورتیکواستروئید، درمان اولیه ارجح برای کلوئید است. درمان‌های تکمیلی مانند 5-Fluorouracil(5-فلوئورواوراسیل) داخل ضایعه، Bleomycin(بلئومایسین) یا Verapamil(وراپامیل) نیز می‌توانند در نظر گرفته شوند، اگرچه اثربخشی آن‌ها متفاوت است. لیزر درمانی، هنگامی که با تزریق کورتیکواستروئید یا استروئیدهای موضعی تحت انسداد ترکیب شود، می‌تواند نفوذ داروها را افزایش دهد. برای کلوئیدهای مقاوم، برداشتن جراحی و به دنبال آن پرتودرمانی فوری مؤثر بوده است. در نهایت، ثابت شده است که استفاده از ورقه سیلیکونی و فشار درمانی احتمال عود کلوئید را کاهش می‌دهد.
Current literature supports silicone gel or sheeting with corticosteroid injections as first-line therapy for keloids. Adjuvant intralesional 5-fluorouracil (5-FU), bleomycin, or verapamil can be considered, although mixed results have been reported with each. Laser therapy can be used in combination with intralesional corticosteroids or topical steroids with occlusion to improve drug penetration. Excision of keloids with immediate post-excision radiation therapy is an effective option for recalcitrant lesions. Finally, silicone sheeting and pressure therapy have evidence for reducing keloid recurrence.
 Keloids: a review of therapeutic management 32905614 
NIH
در حال حاضر هیچ درمان منسجمی وجود ندارد که بتواند نرخ عود کم برای کلوئیدها را تضمین کند. با این حال، گزینه‌های نوظهور مانند استفاده از لیزر همراه با استروئیدها یا ترکیب 5‑فلوراوراسیل با استروئیدها، امیدوارکننده به نظر می‌رسند. تحقیقات آینده می‌توانند بر این موضوع متمرکز شوند که چگونه درمان‌های جدید، از جمله پیوند چربی اتولوگ یا روش‌های مبتنی بر سلول‌های بنیادی، می‌توانند در مدیریت کلوئیدها مؤثر باشند.
There continues to be no gold standard of treatment that provides a consistently low recurrence rate; however the increasing number of available treatments and synergistic combinations of these treatments (i.e., laser-based devices in combination with intralesional steroids, or 5-fluorouracil in combination with steroid therapy) is showing favorable results. Future studies could target the efficacy of novel treatment modalities (i.e., autologous fat grafting or stem cell-based therapies) for keloid management.
 Scar Revision 31194458 
NIH
جای زخم بخش رایجی از روند بهبودی پس از آسیب‌های پوستی است. در حالت ایده‌آل، جای زخم باید صاف، نازک و با رنگ پوست همخوانی داشته باشد. عوامل متعددی مانند عفونت، کاهش جریان خون، ایسکمی و تروما می‌توانند منجر به بهبود ضعیف زخم شوند. اسکارهایی که ضخیم‌تر، تیره‌تر از پوست اطراف هستند یا بیش از حد کوچک می‌شوند، می‌توانند مشکلات جدی در عملکرد فیزیکی و سلامت عاطفی ایجاد کنند.
Scars are a natural and normal part of healing following an injury to the integumentary system. Ideally, scars should be flat, narrow, and color-matched. Several factors can contribute to poor wound healing. These include but are not limited to infection, poor blood flow, ischemia, and trauma. Proliferative, hyperpigmented, or contracted scars can cause serious problems with both function and emotional well-being.