اطلاعات بیشتر ― فارسی

Vitiligo (ویتیلیگو) یک اختلال پوستی شایع است که به دلیل از بین رفتن ملانوسیت‌ها باعث ایجاد لکه‌های سفید پوست می‌شود. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که این یک بیماری خودایمنی است. در حالی که اغلب به عنوان یک مسئله‌ی آرایشی دیده می‌شود، می‌تواند عمیقاً بر سلامت روان و زندگی روزمره تأثیر بگذارد. در سال ۲۰۱۱، کارشناسان نوعی به نام segmental vitiligo را از سایر انواع جدا کردند.
Vitiligo is a common skin disorder that causes patches of white skin due to the loss of melanocytes. Recent research shows it's an autoimmune disease. While it's often seen as a cosmetic issue, it can deeply affect mental well-being and daily life. In 2011, experts classified a type called segmental vitiligo separately from others.

بیماران ویتیلیگوی فعال چندین گزینه درمانی مانند گلوکوکورتیکوئیدهای سیستمیک، فتوتراپی و سرکوبگرهای سیستمیک دارند. بیماران ویتیلیگوی پایدار ممکن است از کورتیکواستروئیدهای موضعی، مهارکننده‌های موضعی کلسینورین، فتوتراپی و روش‌های پیوند تسکین پیدا کنند. پیشرفت‌های اخیر در درک فرآیندهای زمینه‌ای ویتیلیگو منجر به توسعه درمان‌های هدفمند شده است. در حال حاضر، مهارکننده‌های JAK امیدوارکننده‌ترین هستند؛ با وجود خطر فعال‌سازی عفونت‌های نهفته و عوارض جانبی سیستمیک رایج با سایر عوامل سرکوب‌کننده ایمنی، تحمل‌پذیری و نتایج عملکردی خوبی را ارائه می‌دهند. تحقیقات در حال انجام با هدف شناسایی سیتوکین‌های کلیدی دخیل در ایجاد ویتیلیگو (IFN-γ, CXCL10, CXCR3, HSP70i, IL-15, IL-17/23, TNF) است. مسدود کردن این سیتوکین‌ها در مدل‌های حیوانی و برخی از بیماران امیدوارکننده بوده است. علاوه بر این، تحقیقات در مورد درمان‌های مبتنی بر miRNA و درمان سلول‌های Treg تطبیقی (adoptive Treg cell therapy) در حال انجام است.
Current models of treatment for vitiligo are often nonspecific and general. Various therapy options are available for active vitiligo patients, including systemic glucocorticoids, phototherapy, and systemic immunosuppressants. While stable vitiligo patients may benefit from topical corticosteroids, topical calcineurin inhibitors, phototherapy, as well as transplantation procedures. Recently, a better understanding of the pathophysiological processes of vitiligo led to the advent of novel targeted therapies. To date, JAK inhibitors are the only category that has been proved to have a good tolerability profile and functional outcomes in vitiligo treatment, even though the risk of activation of latent infection and systemic side effects still existed, like other immunosuppressive agents. Research is in progress to investigate the important cytokines involved in the pathogenesis of vitiligo, including IFN-γ, CXCL10, CXCR3, HSP70i, IL-15, IL-17/23, and TNF, the blockade of which has undergone preliminary attempts in animal models and some patients. In addition, studies on miRNA-based therapeutics as well as adoptive Treg cell therapy are still primary, and more studies are necessary.