Keloid - Keloïdehttps://nl.wikipedia.org/wiki/Keloïd
Keloïde (Keloid) is het resultaat van een overmatige groei van granulatieweefsel (collageen type 3) op de plaats van een genezen huidletsel. Keloïde (Keloid) zijn stevige, rubberachtige laesies of glanzende, vezelachtige knobbeltjes en kunnen variëren van roze tot de huidskleur van de persoon, of van rood tot donkerbruin. Een keloïd litteken is niet besmettelijk, maar gaat soms gepaard met ernstige jeuk, naaldachtige pijn en veranderingen in de textuur. In ernstige gevallen kan het de beweging van de huid beïnvloeden. Keloïde (Keloid) verschilt van hypertrofische littekens; dit zijn verheven littekens die niet buiten de grenzen van de oorspronkelijke wond groeien.

Keloïde littekens worden vaker gezien bij mensen van Afrikaanse, Aziatische of Spaanstalige afkomst. Mensen tussen de 10 en 30 jaar hebben een grotere neiging om een keloïde te ontwikkelen dan ouderen.

Hoewel ze meestal voorkomen op de plaats van een blessure, kan Keloïde (Keloid) ook spontaan ontstaan. Ze kunnen zich ontwikkelen op de plaats van een piercing en zelfs door iets simpels als een puistje of een kras. Ze kunnen optreden als gevolg van ernstige littekens door acne of waterpokken, infectie op de wondlocatie, herhaald trauma aan een gebied, overmatige spanning van de huid tijdens het sluiten van de wond of een vreemd lichaam in een wond.

Keloïde littekens kunnen na een operatie ontstaan. Ze komen vaker voor op bepaalde plaatsen, zoals de centrale borstkas (bij een sternotomie), de rug en schouders (meestal als gevolg van acne) en de oorlellen (bij oorpiercings). Ze kunnen ook voorkomen op lichaamspiercings. De meest voorkomende locaties zijn de oorlellen, armen, het bekkengebied en over het sleutelbeen.

Beschikbare behandelingen zijn druktherapie, siliconengelplaten, intra‑lesionale triamcinolonacetonide, cryochirurgie, bestraling, lasertherapie, interferon, 5‑FU en chirurgische excisie.

○ Behandeling
Hypertrofische littekens kunnen verbeteren met 5 tot 10 intralesionale steroïde‑injecties met een interval van één maand.
#Triamcinolone intralesional injection

Laserbehandeling kan worden geprobeerd voor erytheem geassocieerd met littekens, maar triamcinilon-injecties kunnen het erytheem ook verbeteren door het litteken plat te maken.
#Dye laser (e.g. V-beam)
☆ Uit de resultaten van de Stiftung Warentest uit Duitsland uit 2022 bleek dat de consumententevredenheid over ModelDerm slechts iets lager was dan over betaalde telegeneeskundeconsulten.
  • Een postoperatieve keloïde op de pols die werd behandeld met intralaesionale injectie met triamcinolon. Het verzonken erytheemgebied aan de linkerkant is het behandelde gebied.
  • Lineaire keloïden. Wanneer ze zich aan de bovenzijde van de romp voordoen, verschijnen ze vaak in een lineaire vorm.
  • Tussen de borstkas kan een hyperinflammatoire keloïde verschijnen, die gepaard kan gaan met jeuk en milde pijn.
  • Posterieure auriculaire keloïde
  • Navelstrengkeloïden kunnen ontstaan ​​na endoscopische chirurgie.
  • Keloïden in het voorste deel van de borst hebben vaak een horizontale lineaire vorm.
  • Keloïden op de voetzolen kunnen ongemakkelijk zijn om op te lopen. Intralesionale steroïde-injecties worden meestal meerdere keren uitgevoerd.
  • Keloid Papule; Het komt meestal voor na folliculitis op de borst.
  • Nodulaire keloïde. De schouder- en bovenarmgebieden zijn veel voorkomende plaatsen voor keloïdvorming.
  • Keloïden worden vaak op de borst aangetroffen.
  • Oorlel Keloid
  • Het kingebied is ook een frequente plek voor keloïden, en ze verschijnen vaak op plaatsen waar acne aanwezig is.
  • Keloïden worden vaak waargenomen op de bovenarmen.
  • Typische manifestatie van borstkeloïden.
  • Guttate keloid worden vaak veroorzaakt door folliculitis.
References Keloid 29939676 
NIH
Keloïden ontstaan als gevolg van een abnormaal genezingsproces na huidbeschadiging of ontsteking. Genetische en omgevingsfactoren dragen bij aan hun ontwikkeling; ze komen vaker voor bij personen met een donkere huid van Afrikaanse, Aziatische of Spaanstalige afkomst. Keloïden ontstaan wanneer fibroblasten overactief worden en te veel collageen en groeifactoren produceren. Dit resulteert in de vorming van grote, abnormale collageenbundels, bekend als keloïdaal collageen, en in een toename van fibroblasten. Klinisch verschijnen keloïden als stevige, rubberachtige knobbeltjes op gebieden die eerder gewond zijn geweest. In tegenstelling tot gewone littekens groeien keloïden vaak buiten de oorspronkelijke wondranden. Patiënten kunnen pijn, jeuk of een brandend gevoel ervaren. Er zijn verschillende behandelingsopties, waaronder steroïde‑injecties, cryotherapie, chirurgie, radiotherapie en lasertherapie.
Keloids result from abnormal wound healing in response to skin trauma or inflammation. Keloid development rests on genetic and environmental factors. Higher incidences are seen in darker skinned individuals of African, Asian, and Hispanic descent. Overactive fibroblasts producing high amounts of collagen and growth factors are implicated in the pathogenesis of keloids. As a result, classic histologic findings demonstrate large, abnormal, hyalinized bundles of collagen referred to as keloidal collagen and numerous fibroblasts. Keloids present clinically as firm, rubbery nodules in an area of prior injury to the skin. In contrast to normal or hypertrophic scars, keloidal tissue extends beyond the initial site of trauma. Patients may complain of pain, itching, or burning. Multiple treatment modalities exist although none are uniformly successful. The most common treatments include intralesional or topical steroids, cryotherapy, surgical excision, radiotherapy, and laser therapy.
 Keloid treatments: an evidence-based systematic review of recent advances 36918908 
NIH
Het huidige onderzoek suggereert dat siliconengel of siliconenfolie, in combinatie met injecties van corticosteroïden, de voorkeursbehandeling voor keloïden is. Aanvullende therapieën, zoals intralaesale 5‑fluorouracil (5‑FU), bleomycine of verapamil, kunnen ook worden overwogen, hoewel hun effectiviteit varieert. Lasertherapie kan, samen met corticosteroïde‑injecties of plaatselijke steroïden onder occlusie, de penetratie van geneesmiddelen bevorderen. Voor recalcitrante keloïden is chirurgische verwijdering, gevolgd door onmiddellijke bestralingstherapie, effectief gebleken. Ten slotte is aangetoond dat het gebruik van siliconenfolie en druktherapie de kans op terugkeer van keloïden verkleint.
Current literature supports silicone gel or sheeting with corticosteroid injections as first-line therapy for keloids. Adjuvant intralesional 5-fluorouracil (5-FU), bleomycin, or verapamil can be considered, although mixed results have been reported with each. Laser therapy can be used in combination with intralesional corticosteroids or topical steroids with occlusion to improve drug penetration. Excision of keloids with immediate post-excision radiation therapy is an effective option for recalcitrant lesions. Finally, silicone sheeting and pressure therapy have evidence for reducing keloid recurrence.
 Keloids: a review of therapeutic management 32905614 
NIH
Momenteel bestaat er geen “one-size-fits-all”-behandeling die een consistent laag recidiefpercentage voor keloïden garandeert. De toenemende mogelijkheden, zoals het gebruik van laserbehandelingen naast steroïden of de combinatie van 5‑fluorouracil met steroïden, blijken echter veelbelovend. Toekomstig onderzoek zou zich kunnen richten op de effectiviteit van nieuwe therapieën, zoals autologous fat grafting (autologe vettransplantatie) of op stamcellen gebaseerde behandelingen, bij de behandeling van keloïden.
There continues to be no gold standard of treatment that provides a consistently low recurrence rate; however the increasing number of available treatments and synergistic combinations of these treatments (i.e., laser-based devices in combination with intralesional steroids, or 5-fluorouracil in combination with steroid therapy) is showing favorable results. Future studies could target the efficacy of novel treatment modalities (i.e., autologous fat grafting or stem cell-based therapies) for keloid management.
 Scar Revision 31194458 
NIH
Littekens zijn een veelvoorkomend onderdeel van het genezingsproces na huidletsel. Idealiter zijn littekens vlak, dun en passen ze bij de huidskleur. Veel factoren kunnen een slechte wondgenezing veroorzaken, zoals infectie, verminderde bloedstroom, ischemie en trauma. Littekens die dik of donkerder zijn dan de omringende huid, of die overmatig krimpen, kunnen aanzienlijke problemen opleveren voor zowel het fysieke functioneren als de emotionele gezondheid.
Scars are a natural and normal part of healing following an injury to the integumentary system. Ideally, scars should be flat, narrow, and color-matched. Several factors can contribute to poor wound healing. These include but are not limited to infection, poor blood flow, ischemia, and trauma. Proliferative, hyperpigmented, or contracted scars can cause serious problems with both function and emotional well-being.